Scenario D
Digitale burgercollectiviteit
In de jaren 20 beheerden voornamelijk
commerciële technologiegiganten het digitale landschap.
Deze periode, gekenmerkt door wereldwijde data-affaires
en schandalen, voedde een groeiend wantrouwen
in voornamelijk niet-Europese technologieën.
Schandalen rond politieke microtargeting door landen
als Rusland, China en Amerika onthulde
de onbetrouwbaarheid van big tech.
Als reactie hierop ontstond in de jaren 30
en 40 een tegenbeweging, geleid door digitale collectieven
zoals Tech for Common Good, TCG.
TCG ontstond uit maatschappelijke protestbewegingen en werd
gesteund vanuit alle lagen van de bevolking.
TCG ontwikkelde Digital Commons.
Dit zijn gemeenschappelijke digitale gronden waarop
burgers konden samenwerken en hun lokale
digitale middelen en belangen beheren.
AI-technologie ontwikkelde zich naar autonome AI.
Dit stelde gemeenschappen in staat hun
collectieve identiteit in de digitale wereld
te ontdekken en te ontwerpen.
Dit zorgde voor een verschuiving van individuele
sociale media naar gemeenschappelijke digitale ruimtes.
In 2050 is de digitale ruimte met
duizend verschillende gemeenschappen geheel tot bloei gekomen.
Wat schoonheid en chaos met zich meebrengt.
Deze digitale gemeenschappen zijn gebaseerd op
waarden zoals solidariteit, samenwerken en vertrouwen.
Door deze waarden was het voor
de overheid eenvoudig om in te
haken met digitale democratische platforms, DDP's.
De overheid heeft zich inmiddels getransformeerd
van centrale autoriteit naar een samenwerker.
Traditionele overheidgebouwen zijn overbodig geworden.
Ambtenaren werken nu direct binnen
de gemeenschappen die zij dienen.
Deze samenleving onthult nu langzaam ook zijn nadelen.
Er is een chaotische groei en bloei van
al deze gemeenschappen wat digitale rommel oplevert.
Ook is informatie gefragmenteerd.
Dit maakt een lange termijn visie
voor de gehele samenleving ingewikkeld.