Francine Heijnen

“Ik ben wat je noemt een echte partijtijger”, aldus Francine. “Tijdens de campagne merkte ik dat veel kiezers eigenlijk niet goed weten wat de provincie doet. Dus daar paste ik mijn strategie op aan.” Naast het verkiezingsprogramma deelde ze vooral informatie over het werk van de provincie. “Als ik zie dat er iets niet lekker loopt, dan wil ik daar meteen iets aan doen.”

Dat komt ook goed van pas in haar “andere leven”: als ingenieur bij dronebedrijf DeltaQuad werkt ze aan losse onderdelen. Maar ook aan hoe die samen een geheel maken. “Alles moet op de goede plek zitten, anders werkt het niet. De provincie is wat dat betreft ook een soort machine van losse onderdelen die samen een geheel vormen. Met de juiste mensen op de juiste plek kun je zo veel bereiken.”

“Dan laat ik het niet met rust tot het is opgelost. Ik trek dan mijn hardloopschoenen aan en ga naar buiten. Tijdens het rennen kom ik vaak tot de kern van het probleem. Waar het schuurt en wat er nog meer speelt. En het belangrijkste: hoe ik het op kan lossen. Soms is de oplossing gewoon een goed gesprek.”

Praktische instelling

Francine is een van de weinige Statenleden met een praktische opleiding. Dat verschil merkt ze soms in de samenwerking. Wat haar betreft is het beter om af en toe een risico te nemen, zelfs als je iets niet zeker weet. Als het niet goed uitpakt, neem je je verantwoordelijkheid, en probeer je het opnieuw. “Het niet maken van een keuze, is ook een keuze. En vaak is dat nog erger dan het maken van de verkeerde keuze.” Ze kan er ook heel slecht tegen als er dingen verzwegen of verbloemd worden. “Dan is er geen zelfreflectie, en dus ook geen verbetering.”

The Alchemist van Paulo Coelho speelt een belangrijke rol bij haar eigen zelfreflectie. “Het gaat over een jongen die op zoek is naar zijn levensdoel. Vaak pak ik het er opnieuw bij als er veel is veranderd in mijn leven. Elke keer lees ik het net op een andere manier. Dan zet het me weer aan het denken over iets nieuws.”

Als Statenlid zoekt ze veel contact met inwoners. Die weten namelijk het best wat er speelt in Zuid-Holland. Soms staat ze woensdagochtend in de zeikregen langs een voetbalveld, en heeft ze ’s avonds een debat over recreatie. “Dat schakelen van heel klein naar heel beschouwend vind ik eigenlijk het leukst.”

Maar er komen ook uitdagingen bij kijken. Hoewel ze groot fan is van het openbaar vervoer, leent ze sinds kort een auto. “Ik vind het niet prettig om ‘s avonds laat alleen in het donker naar het station te lopen. Als ik voorheen wist dat ik tot laat een vergadering had, was ik de hele dag onrustig. Nu ik met de auto kom, is dat gevoel weg.” Francine ziet dat ze niet de enige is die dit ervaart. Volgens haar is het een breder probleem. “De openbare ruimte voelt gewoon niet veilig voor vrouwen. Veel mannen begrijpen dat niet. Ze denken dat het probleem niet bestaat, omdat ze het zelf niet ervaren. En dus hoeft er geen oplossing voor te komen. Maar gevoel kun je niet meten.”

Dynamische periode

Het interview vond plaats in een periode van veel verandering binnen de fractie. Gedeputeerde Frederik Zevenbergen vertrekt in januari, en dat zorgt voor verschuivingen. “Mij is ook gevraagd om een andere rol te spelen binnen de fractie, maar dat wordt me te druk. In februari begin ik namelijk aan de Korte Officiersopleiding van de Koninklijke Militaire Academie in Breda.” Ze heeft er het volste vertrouwen in dat ze zich daar op haar plek zal voelen. “En als dat niet zo is, probeer ik weer iets anders.”